Rokksaga nr.2

Ferð um víðerni ferðalaga

Það kom að máli við mig maður og var að forvitnast um glamúrinn í Rokklíferninu. Hann spurði:

-Hvernig er það þegar þið farið svona "út á land? er ekki ótrúlegt stuð í rútunni"? Er ekki allt vaðandi í "tjellingum" "búsi" og "dópi"?

   Ég er ekki alveg með á hreinu að hverju hann var að spyrja. Fyrir mér er "Glamúrinn" nánast enginn. "Tjellingar" oftast nær konur sem eru í sömu Vestfjarðaleiðarútunni og þær hafa engann áhuga á okkur.

"Búsið" eitthvað sem maður sér ótrúlega mikið eftir í sömu rútu á leiðinni heim.

 "Dópið" kvefmeðul og ólyfseðilsskyld verkjalyf, þ.e. ef maður man eftir að maður þolir áfengi alveg ákaflega illa og hafði vit á því að stinga því niður áður en maður fór að heiman.

Viðmælandi minn horfði á mig og ég sá vorkun í augnaráðinu.

-Eru engar krassandi sögur sem þú átt af ferðum ykkar yfir landið?


   Ég varð svolítið vandræðalegur af því að ferðasögur okkar minna meir á "Hrakningar á Heiðarvegum, bindi I-III" en "Krassandi sögur af þvi sem má helst ekki segja frá"

   Ég fór að rifja upp ferð sem við fórum á gömlum Saab vestur. Miðstöðin varð að vera á fullu annars sauð á bílnum. Gluggarnir urðu að vera uppi annars fylltist hann af ryki og mannýgum verstfirskum mannætukindum. Dempararnir að aftan gleymdust sennilega heima og kerran líklega um átján tonn ef marka mátti álagið á vélina og gírkassan upp brekkurnar. Það kviknaði næstum því í bremsunum á leiðinni niður í Dýrafjörð og nálin sem ég hélt að væri hallamælir reyndist við nánari athugun vera hitamælir vélarinnar. 

   Ein góð sem ég mundi eftir í viðbót var bókunarvesen aldarinnar. Egilstaðir á föstudagskveldi og á Djúpavík á Ströndum daginn eftir. Vegna þess að allir gestir Ormsteitis voru að fara til Egilsstaða á föstudeginum og heim aftur á laugardaginum var hljómsveitinni flogið í a.m.k tveimur vélum austur og svo var ekkert laust pláss til Reykjavíkur á laugardaginn. Því þurftum við að keyra til Akureyrar eftir spilerí.

   Það var álíka gaman og þegar söngvarinn prentaði óvart út hátíðarræðu Ögmundar Jónassonar sem hann var að flyja 1. Mai í staðin fyrir texta að barna- og baráttusöngvum. (Samt gott fyrir gesti Fjölskyldu og Húsdýragarðsins. Þá þurftu þeir ekki að fara niður í bæ).


   Um mig fór nostalgískur unaðshrollur þegar ég rifjaði upp þessar ferðir. Auðvitað sleppti ég úr öllum lýsingum á líkamslyktinni sem magnast í bílnum, sérstaklega ef allir kaupa sér þarmagasmyndandi æti í vegasjoppu á leiðnni frá Höfn í Hornafirði. Svo minntist ég ekkert á tilfinnanlegan skort á innsæi hjá þeim sem heldur á Ipodinum. Tónlist sem þarf að hlusta nákvæmlega á hentar illa í velflestar bílgræjur og íslenskir þjóðvegir henta illa til gáfulegra líkamsstellinga sem þarf, vegna þess að maður er of upptekinn að hafa áhyggjur af nýrunum í sér.


Þar sem ég stóð og jós úr sagnabrunninum tók ég eftir að viðmælandi minn var farinn.